Władysław Goliński, Zbigniew Miecznikowski, Andrzej Siekierzycki, Stocznie w Ustce, t. III: Budownictwo okrętowe i pozaokrętowe

Trzeci tom monografii Stoczni „Ustka” obejmuje wydarzenia, jakie miały miejsce w latach 1991-2002. Był to okres w historii Stoczni szczególny, bo zakończył się jej likwidacją i ostatecznym wykreśleniem z Krajowego Rejestru Sądowego w 2010 r.
Autorzy, do których dołączył Andrzej Siekierzycki, absolwent Instytutu Okrętowego Politechniki Gdańskiej, pracownik Stoczni Ustka od 1975 r., w latach 1991-2002 projektant wyrobów z tworzyw sztucznych, podjęli się przedstawienia okoliczności związanych z zarządzaniem i życiem gospodarczym Stoczni w latach 1991-2002.
W tomie III przedstawiliśmy przebieg procedury odwołania dyrektora naczelnego Stoczni „Ustka” Jacka Graczyka, która miała niewątpliwy wpływ na kształtowanie się losów zakładu oraz procesu przekształceniowego stoczni z przedsiębiorstwa państwowego w spółkę prawa handlowego. W miarę dostępności materiałów archiwalnych ukazaliśmy rolę i wpływ na funkcjonowanie stoczni, jaką odegrała Stocznia Szczecińska S.A., największy dłużnik Stoczni Ustka na początku l.90., późniejszy właściciel pakietu większościowego akcji Stoczni oraz Centromoru S.A., który zarządzał Stocznią w imieniu właściciela w ostatnim okresie jej istnienia, i którego pracownicy byli ustanowieni likwidatorami Stoczni Ustka S.A. w 2001 r.
Dzięki zaangażowaniu Andrzeja Siekierzyckiego przedstawiliśmy zachowane przez niego materiały techniczne o jednostkach pływających, w których specjalizowała się i słynęła w międzynarodowym przemyśle stoczniowym – systemy ratunkowe, w tym z łodziami swobodnego spadania (zrzutowymi) lub łodziami konwencjonalnymi. Przedstawiliśmy projekty licznych jednostek z tworzyw sztucznych wdrożonych do produkcji w latach 90. zaprojektowanych przez Andrzeja Siekierzyckiego i Jerzego Przybycienia: kutrów patrolowych, poduszkowców, łodzi pasażerskich, łodzi żaglowych, kutrów i łodzi rybackich, kiosków gastronomicznych. Ich produkcja stanowiła w omawianych okresie podstawę ekonomiczną Stoczni Ustka S.A.
Stoczniowy charakter przedsiębiorstwa, po rezygnacji z produkcji stalowych jednostek pływających, wymuszonej obiektywnymi okolicznościami w całym polskim przemyśle okrętowym, był częściowo reprezentowany przez produkcję konstrukcji okrętowych, aby zachować i wykorzystać potencjał wydziału kadłubowego. Nadzieje na rozwój tej produkcji rozwiały się wraz z upadkiem Stoczni Szczecińskiej S.A. na początku I dekady XXI w., co mogło oznaczać jedno – upadek i likwidację Stoczni Ustka S.A.
W aneksach zamieściliśmy biogramy wyróżnio­nych pracowników w okresie obchodów XXX-lecia Stoczni, wspomnienia współczesne byłych pracowników lub członków rodzin oraz informacje techniczne o wybranych wyrobach stoczniowych. Korzystając z dostępnych źródeł archiwalnych oraz dzięki pomocy wielu osób, sporządziliśmy wykaz pracowników Stoczni od czasu rozpoczęcia działalności w roku 1945 do jej zakończenia w 2002 r.

(ze Wstępu)