Tadeusz Medycki, 'To See the Future Bright'. My Wanderings

Książka „To See the Future Bright. My Wanderings” autorstwa Tadeusza Medyckiego, wydana w języku angielskim przez Wydawnictwo Rys w Poznaniu, stanowi rzadkie i bezcenne świadectwo z pierwszej ręki — relację żołnierza służącego w legendarnej 1. Dywizji Grenadierów podczas Bitwy o Francję w 1940 roku.

Autor opisuje swoją wojenną drogę: od Nowego Miasta koło Przemyśla, poprzez wyczerpującą kampanię w Europie Zachodniej, aż po życie powojenne. Wydana w języku angielskim publikacja wypełnia istotną lukę dla młodszych pokoleń polskiej diaspory oraz historyków poszukujących autentycznych źródeł dotyczących wkładu Polski w II wojnę światową na Froncie Zachodnim.

Tadeusz Medycki urodził się w 1921 roku w Nowym Mieście, w powiecie dobromilskim na Ziemi Lwowskiej. W przededniu wybuchu II wojny światowej, jako członek Związku Strzeleckiego „Strzelec”, rozpoczął służbę patrolową w Nowym Mieście. Następnie został wcielony do Samodzielnej Kompanii Obrony Narodowej. Do zadań tej formacji należała ochrona strategicznych obiektów przed dywersantami oraz zabezpieczanie ważnych konwojów wojskowych na trasie Przemyśl – Rudki – Żydaczów – Żurawno – Halicz aż do granicy węgierskiej.

29 września 1939 roku, po przekroczeniu granicy węgierskiej, został internowany. Ostatecznie udało mu się przedostać do Francji, gdzie został wcielony do 1. Dywizji Grenadierów Wielkopolskich dowodzonej przez generała Bronisława Ducha. Walczył na polach Lotaryngii, a następnie dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo był więziony w stalagu w Strasburgu, a po próbie ucieczki został przeniesiony do stalagu w Stargardzie Szczecińskim. Pod koniec wojny został ewakuowany w głąb Niemiec.

Do Polski powrócił w 1947 roku i osiedlił się w Poznaniu, gdzie ukończył studia inżynierskie, założył rodzinę, pracował zawodowo oraz angażował się społecznie. Zmarł w Poznaniu w 1993 roku.

W Poznaniu często śnił o swoim dawnym rodzinnym domu, gdyż w istocie — myślami i sercem — pozostał w nim do końca życia. O tym, jak bardzo za nim tęsknił, najlepiej świadczą wspomnienia spisane podczas śmiertelnej choroby oraz nagrana relacja z podróży do rodzinnej wsi Nowe Miasto w 1992 roku, tuż przed jego hospitalizacją.

W 1939 roku odważny, młody chłopiec opuścił rodzinny dom, by powrócić do niego po czasie, który wydawał się jedynie chwilą — a w rzeczywistości po 53 latach — jako głęboko wzruszony, siwowłosy starszy człowiek. To właśnie tam dobiegła kresu jego życiowa tułaczka.

Połączenie dwóch odrębnych wspomnień, spisanych w krótkim odstępie czasu, gdy Tadeusz Medycki zmagał się już ze śmiertelną chorobą, stanowi realizację jego własnej woli i zamysłu. Autor pragnął również podkreślić znaczenie rodziny, która ukształtowała zarówno jego samego, jak i rodzeństwo.

Niniejsza książka została przetłumaczona, opracowana i zredagowana przez jego syna, Wojciecha Medyckiego.

Publikacja zawiera również trzy cenne aneksy. Pierwszy obejmuje rozmowę z Adamem Milerem, który wspólnie z Tadeuszem Medyckim wędrował na Węgry w 1939 roku. Drugi aneks przedstawia antenatów rodu Medyckich na podstawie badań dawnych dokumentów archiwalnych. Trzeci opisuje losy Antoniego Medyckiego, uczestnika Powstania Styczniowego z 1863 roku.

Do krajów innych niż Polska książka wysyłana jest tylko poprzez Poczta Polska Global Expres